The Salesman (2016)

Salesman

Πριν από μερικούς μήνες (και πριν έρθουν τα πάνω-κάτω στην καθημερινότητά μου, όταν ακόμα θυμόμουν πως διατηρώ, υποτίθεται, ένα blog), πήγα και είδα τον Εμποράκο του Farhadi. Θυμάμαι πως έκανε κρύο, όπως όλον τον φετινό χειμώνα, και πως έφυγα από την αίθουσα εκστασιασμένη, σκεπτόμενη πόσα πράγματα χάνουν όλοι όσοι αναλώνονται στη θέαση μπλοκμπάστερ. Ύστερα ήρθαν τα Όσκαρ που, όσο προβλέψιμα κι αν θεωρώ τα αποτελέσματά τους, μου έδωσαν την χαρά να προσφέρουν στον Εμποράκο το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, κάνοντάς τον κάπως πιο γνωστό στο ευρύ κοινό, όπως του αξίζει.

Συνέχεια

I, Daniel Blake (2016)

i_daniel_blake

Παραμονή Πρωτοχρονιάς πήγαμε σινεμά (στην απογευματινή προβολή, μη φανταστείτε!) κι είδαμε το I, Daniel Blake, ταινία γαλλοβρετανικής παραγωγής που βραβεύτηκε σε ουκ ολίγα φεστιβάλ (Κάννες, στα Διεθνή Φεστιβάλ Κινηματογράφου Στοκχόλμης & Σαν Σεμπαστιάν κ.α.) κι εκκρεμούν ακόμα διάφορες υποψηφιότητές του (π.χ. Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου). Αποδείχθηκε μιας εξαιρετική επιλογή για να κλείσει το 2016…

Συνέχεια

La Tortue Rouge (2016)

la-tortue-rouge

Στην Κόκκινη Χελώνα πήγα λίγο πριν την εκπνοή του 2016 (και λέω λίγο, γιατί ακριβώς στην τελευταία του ανάσα, παραμονή του ’17, είδαμε το Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ, αλλά για αυτό θα μιλήσουμε σε άλλο επεισόδιο) κι αν δεν με είχε προτρέψει η Ιώ, μπορεί και να μην είχα πάει ποτέ.

Συμπαραγωγή των Studio Ghibli, Wild Bunch και Why Not Productions, το γαλλο-βελγο-ιαπωνικό animation του Ολλανδού Michael Dudok de Wit βραβέυτηκε με το Prix spécial Un Certain Regard στο Φεστιβάλ των Κανών 2016. Και πώς να μη βραβευτεί μια ταινία που, μάλλον χάρη στην πολυπολιτισμικότητα όσων κρύβονται πίσω από την υλοποίησή της, μπόρεσε να «μιλήσει» μια γλώσσα παγκόσμια, χωρίς παρ’ όλα αυτά ν’ αρθρώσει λέξη;
Συνέχεια

2016 + 1

Ένα δωράκι πριν ξεκινήσουμε.

Δεν τα πάω καθόλου καλά με τις to-do λίστες και τα πάσης φύσεως resolutions και για αυτό έχω επιλέξει να τα αποφεύγω συνειδητά. Ειδικά όσον αφορά όλες εκείνες τις συνήθειες που γεμίζουν δημιουργικά τον ελεύθερό μου χρόνο, όπως είναι το διάβασμα και οι ταινίες, αδυνατώ και δεν θέλω να τις καλουπώσω σε «πρέπει». Όταν όλες οι άλλες εκφάνσεις της καθημερινότητας είναι γεμάτες με αυτά τα «πρέπει» κι ένα σωρό διορίες και χρονοδιαγράμματα, μου φαίνεται σχεδόν βάρβαρο να μετατρέψω απολαύσεις σε υποχρεώσεις ή ακόμα και αγγαρείες. Έτσι, μη θέτοντας πολύ συγκεκριμένους ή αυστηρούς στόχους, μπορώ σήμερα να αναστοχαστώ τη χρονιά που πέρασε χωρίς κάποιο ιδιαίτερο βάρος στη συνείδησή μου ως προς το τι «πέτυχα» ή όχι.

Μιας και την περσινή ανασκόπηση την απόλαυσα ιδιαίτερα, είπα να την επαναλάβω και φέτος με την ίδια μορφή. Η βασική διαφορά είναι πως φέτος υπάρχουν και φωτογραφικά ντοκουμέντα για να υποστηρίξουν τα δικά μου highlights για το 2016:

  • Η έκθεση DOME, Experience «Traces» που παρακολούθησα στο Μπάγκειον στο πλαίσιο της Μπιενάλε, τον Μάρτιο.
  • Η ορκωμοσία μου στην ολάνθιστη και πάντοτε νοσταλγική Κέρκυρα τον Μάιο.
  • Οι πέντε μέρες κάμπινγκ στο Κάτω Σαμικό στον Κυπαρισσιακό κόλπο τον Αύγουστο.
  • Η επιτυχια μου στις εξετάσεις του μεταπτυχιακού τον Σεπτέμβριο.
  • Το ταξίδι μας στη Σόφια στα μέσα του Νοεμβρίου.
  • Η δουλειά που, αν όλα πάνε καλά, θα ξεκινήσει λίαν συντόμως.

Η κατακλείδα δεν θα αλλάξει σε τίποτα σε σχέση με πέρσι, παρά μόνο στην χρονολογία: Αν και έχω διάφορους στόχους για το 2016 2017, θα μπορούσα να τους συνοψίσω λέγοντας απλά να δημιουργήσω όσες περισσότερες όμορφες αναμνήσεις γίνεται.

Εύχομαι σε όλους να έχετε μια υπέροχη χρονιά!