Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα

BackCover
(από το οπισθόφυλλο) Σελιδοδείκτης: Fritillaries του Vincent Van Gogh (1887)

Μπουλγκάκοφ Μ. (1966), Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα, Αθήνα: Θεμέλιο
Μετάφραση: Τίνα Καραγεώργη, Γιούρι Γιαννακόπουλος

Ο Σατανάς μαζί με τρεις δαίμονες, μία βρυκόλακα και μία μαύρη ανθρωπόμορφη γάτα, επισκέπτονται τη Μόσχα και σπέρνουν τον πανικό με κύριο αποδέκτη τα μέλη μιας επιφανούς λογοτεχνικής εταιρίας αλλά και, με κάθε ευκαιρία, όλους τους υπόλοιπους κατοίκους της πόλης.

Αυτό που κάνει το μυθιστόρημα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ «Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα» (Мастер и Маргарита) ξεχωριστό, είναι τα πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης που προσφέρει. Μια ματιά σε μερικές από τις πλείστες λογοτεχνικές προσεγγίσεις του έργου φανερώνει πως το μοτίβο γύρω απ’ το οποίο αναλώνονται αφορά την εύρεση των συμβολισμών που κρύβονται πίσω απ’ τις φιγούρες που επιλέχθηκαν από τον συγγραφέα, αναζήτηση κυρίως ιστορική (ως προς την αντιστοίχιση με προσωπικότητες εκ της Σοβιετικής Ρωσίας) και θρησκευτική. Αναμφίβολα το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννάται ένα καλλιτεχνικό έργο είναι καταλυτικής σημασίας για τον δημιουργό του όμως, στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, δεν είναι απαραίτητη η αποκρυπτογράφηση των συμβολισμών για την αναγνώριση της αξίας του.

Η απληστία του ανθρώπινου είδους, η μεγαλομανία όσων φέρουν (δίκαια ή μη) τον τίτλο του καλλιτέχνη-δημιουργού, η παράλογη κυβερνητική γραφειοκρατία που υποθάλπει τη λογοκρισία καθώς και οι πανανθρώπινες έννοιες του καλού και του κακού ή του έρωτα και της δειλίας δεν απαιτούν βαθύτερες κοινωνικοπολιτικές γνώσεις, παρά μόνο τη βιωμένη ανθρώπινη ιδιότητα. Η μόνη, ίσως, προϋπόθεση είναι να υπάρχει εκ μέρους του αναγνώστη προθυμία να βυθιστεί άφοβα σ’ ένα αμάλγαμα φανταστικών και ρεαλιστικών στοιχείων, όπως αρμόζει σε ένα έργο του μαγικού ρεαλισμού.

Advertisements

5 thoughts on “Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα

  1. Θεε! Το εχω αδιαβαστο στην Αγγλικην και σκεφτομαι μηπως θα μου ειναι πιο ευκολο στα Ελληνικα! Ακουγεται εξαιρετικο. Εχω ακουσει καλα λογια. Νομιζω τα Ρωσικα διηγηματα εχουν αυτο το κατιτις που σε τραβαει.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ω, η αλήθεια είναι πως είναι απ’ τα έργα που θα πρότεινα να προτιμήσεις την ελληνική μετάφραση, πιστεύω το αγγλικό θα σε παιδέψει κι είναι κρίμα. Είναι υπέροχο βιβλίο, άνετα μπαίνει στην υποθετική λίστα με τα 10 αγαπημένα μου. Προσωπικά λατρεύω τους Ρώσους, Ντοστογιέφσκι που λέγαμε, Γκόγκολ, Μπουλγκάκοφ, Τσέχωφ στο θέατρο… Μου μένει ο Τολστόι, όταν βρω τον χρόνο (και τα μυαλά!). 😀

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Ασε μην μου θυμιζεις εναν πρωην που μου εκλεψε ενα βιβλιο του Γκογκολ στα Αγγλικα «Dead souls» αν δεν κανω λαθος στον τιτλο. Εγω ρωσσους δεν εχω πολυ διαβασει αλλα ειναι πολυ πιο ζουμερη απο τους αγγλους (και σου μιλαω εγω που θα μπορουσα να κυκλοφορω με την σημαια της Αγγλιας για σουτιεν).

        Αρέσει σε 1 άτομο

        1. Ναι, τις «Νεκρές Ψυχές» σου πήρε, τουλάχιστον απαράδεκτος! Δεν το συζητώ, κι εγώ τους Ρώσους τους θεωρώ πολύ πιο έντονους, πιο ψυχογραφικούς πιο… τα πάντα. Και σ’ αυτό μοιάζουν αρκετά και οι Γάλλοι. Προωθείται πάρα πολύ η αγγλική/αμερικάνικη λογοτεχνία παντού γύρω μας, σε σημείο που αφρίζω. Το Great Gatsby δεν μου είπε τίποτα, η Mrs Dalloway επίσης και δεν τολμάω να το ξεστομίσω μη με λιντσάρουν!

          Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s