Έντα Γκάμπλερ…

…του Ερρίκου Ίψεν, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κανέλλου.

Έντα-Γκάμπλερ

Χωρίς να έχω διαβάσει Ίψεν -κι έχοντας μόνο διαβάσει για τον Ίψεν- βλέποντας την Έντα Γκάμπλερ αμέσως αντιλήφθηκα τη συσχέτιση ανάμεσα στα έργα του κι εκείνα του Τσέχωφ.

Παρά την αυτοαναφορικότητα του τίτλου και παρά το γεγονός πως όλοι οι χαρακτήρες περικυκλώνουν την Έντα, η ίδια η αφήγηση δεν περιορίζεται σε εκείνη. Ακόμα κι αν αποτελεί αφετηρία και τέρμα για όλες τις παράλληλες ιστορίες, κάθε ένας από τους χαρακτήρας που στέκεται δίπλα της είναι ολοκληρωμένα σκιαγραφημένος. Και οι επτά άνθρωποι που ανεβαίνουν στο σανίδι μας αποκαλύπτουν την ιστορία τους, ανεξάρτητα απ’ το πόσο μικρός είναι ο ρόλος τους.

Το ζεύγος Τέσμαν, η Έντα και ο Γιόρκεν, έχει μόλις επιστρέψει απ’ το γαμήλιο ταξίδι του κι εγκαθίσταται στο νέο του σπίτι. Εκείνη, κόρη στρατηγού με αδυναμία στην ιππασία και τα πιστόλια. Εκείνος, μέτριου επιπέδου ακαδημαϊκός που ευελπιστεί να διοριστεί σε κάποιο Πανεπιστήμιο, για να μπορέσει να αποπληρώσει τα χρέη του γάμου και να πραγματοποιήσει κάθε επιθυμία της Έντα. Ανάμεσα στους επισκέπτες που δέχονται λίγο μετά την άφιξή τους η Γιούλιαν Τέσμαν, πολυαγαπημένη θεία του Γιόρκεν, κι ο Δικαστής Μπρακ, που ανέλαβε να εκπληρώσει τις διαδικαστικές υποθέσεις του ζευγαρίου. Κι ενώ βλέπουμε την Έντα να δεινοπαθεί στον έγγαμο βίο, η άφιξη του Ειλέρτ Λέβμποργκ, πρώην φίλου και συνάδελφου του Τέσμαν, του οποίου η καριέρα επισκιάστηκε απ’ την αδυναμία του για το αλκόολ, και της Τέα Έλβστεντ η οποία τον βοήθησε να σταθεί και πάλι στα πόδια του, έρχεται να προσδώσει ενδιαφέρον στη ζωή της.

Γραμμένο το 1890 το έργο ενσαρκώνει όλη την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης, και δη της γυναικείας, φύσης κι αυτό το μήνυμα κατάφερε να περάσει η παράσταση. Οι ερμηνείες ήταν αξιόλογες, ειδικά απ’ τους βετεράνους Τάκη Σακελλαρίου και Μαρία Λαπίκου, ενώ η Ελένη Κούστα στον ρόλο της Έντα κατάφερε να αποδώσει το απόκοσμο του χαρακτήρα της. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε με ιδιαίτερη φειδώ τα διαθέσιμα τεχνολογικά μέσα, τόσο ώστε να διανθίσει το έργο, χωρίς να το επιβαρύνει. Τα σκηνικά και τα κοστούμια ήταν άχρωμα σχεδόν, όπως αρμόζει σ’ ένα έργο βαθειά ψυχολογικό, που γεμίζει χρώμα μέσα απ’ τους ίδιους τους ανθρώπους κι όχι αυτά που φοράνε.

Το έργο έχει ανέβει στο Θέατρο Τζένη Καρέζη, για έξι ακόμα παραστάσεις.
Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την παράσταση μπορείτε να βρείτε εδώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s