Ο κροκόδειλος & Ο τίμιος κλέφτης

IMG_5204

Θερινή επιλογή το βιβλίο της φωτογραφίας, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την πετσέτα και την αμμουδιά που αχνοφαίνεται στην εικόνα. Πράγμα που σημαίνει πως πάνε σχεδόν πέντε μήνες που η εν λόγω ανάρτηση κείτεται στα πρόχειρα και περιμένει να γραφτεί. Αφού αποφάσισα να κλείσω τους αναγνωστικούς (και μη) λογαριασμούς του 2016 πριν αλλάξει ο χρόνος, έφτασε η ώρα να πω δυο λόγια για το εν λόγω βιβλίο.

Πρόκειται για δύο μικρές ιστορίες δια χειρός Ντοστογιέφσκι, τον Κροκόδειλο (1865) και τον Τίμιο Κλέφτη (1848), σε μετάφραση Γιώργου Τσακνιά για τις εκδόσεις Πατάκη. Έχοντας ήδη απολαύσει μια ακόμη συλλογή με μικρές ιστορίες που περιλάμβανε τις Λευκές Νύχτες, το Όνειρο ενός γελοίου και το Μια γλυκιά γυναίκα (σε μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου, από τις εκδόσεις Γκοβόστη) στις διακοπές μου το προηγούμενο καλοκαίρι, μου φάνηκε καλή επιλογή να το επαναλάβω. Και πράγματι ήταν!

Ο Κροκόδειλος είναι «η πραγματική ιστορία ενός κυρίου κάποιας ηλικίας και κάποιου παρουσιαστικού τον οποίο καταβρόχθισε ζωντανό ο κροκόδειλος της Στοάς χωρίς ν’ απομείνει τίποτα και ποιες είναι οι συνέπειες του γεγονότος αυτού» όπως διαβάζουμε πριν καλά-καλά ξεκινήσει η ιστορία μας. Μια ιδέα γκογκολικών προδιαγραφών αφού, πράγματι, ένας κροκόδειλος κατασπαράζει τον Ιβάν Ματβιέιτς κι εκείνος επιβιώνει ανέπαφος μέσα στο σώμα του ερπετού (αν και είναι κάπως άβολα και σκοτεινά, όπως μας ενημερώνει), γεγονός που δεν φαίνεται να προξενεί και μεγάλη έκπληξη στον περίγυρό του. Σατιρίζοντας τα κακώς κείμενα της ρωσικής γραφειοκρατίας, ο Ντοστογιέφσκι σκιαγραφεί με μαεστρία και χιούμορ τους χαρακτήρες της ιστορίας, σχολιάζοντας τις κοινωνικές δομές της εποχής. Ευχάριστη ιστορία που αποκαλύπτει την πιο ανάλαφρη πλευρά του συγγραφέα, πλευρά που συχνά αγνοούμε.

Ο Τίμιος Κλέφτης γραμμένος σχεδόν 20 χρόνια πιο πριν είναι μια αρκετά διαφορετική ιστορία, η οποία εντάσσεται στον κύκλο Διηγήματα ενός συνηθισμένου ανθρώπου. Πρόκειται για την εξιστόρηση του Αστάφι Ιβάνιτς ο οποίος είχε γνωρίσει κάποτε στη ζωή του έναν τίμιο κλέφτη, έναν «μάλλον τίμιο άνθρωπο [που] κι όμως έκλεψε». Μια συγκινητική ιστορία που θίγει επιδερμικά μεν, γλαφυρά δε, το ζήτημα του εθισμού και το πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος για την ικανοποίησή του. Θέμα που βασάνισε ιδιαίτερα τον Ντοστογιέφσκι και στο οποίο αφιέρωσε μεγάλο μέρος του έργου του, ο Τίμιος Κλέφτης αποτελεί ένα ολοκληρωμένο προμήνυμά του.

Όπως είναι μάλλον αναμενόμενο οι σύντομες αυτές ιστορίες δεν έχουν τον ψυχογραφικό και αναλυτικό χαρακτήρα που εντοπίζουμε στα εκτενέστερα έργα και τα μυθιστορήματα του συγγραφέα. Παραμένουν, όμως, εξαιρετικά καλογραμμένα δημιουργήματα που διαβάζονται με περισσή ευκολία καθώς ο σχολιασμός που κάνουν είναι σύγχρονος, ακόμα και 160 χρόνια μετά τη πρώτη τους δημοσίευση.

Μπορείτε να διαβάσετε στα αγγλικά τον Τίμιο Κλέφτη εδώ και τον Κροκόδειλο εδώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s