I, Daniel Blake (2016)

i_daniel_blake

Παραμονή Πρωτοχρονιάς πήγαμε σινεμά (στην απογευματινή προβολή, μη φανταστείτε!) κι είδαμε το I, Daniel Blake, ταινία γαλλοβρετανικής παραγωγής που βραβεύτηκε σε ουκ ολίγα φεστιβάλ (Κάννες, στα Διεθνή Φεστιβάλ Κινηματογράφου Στοκχόλμης & Σαν Σεμπαστιάν κ.α.) κι εκκρεμούν ακόμα διάφορες υποψηφιότητές του (π.χ. Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου). Αποδείχθηκε μιας εξαιρετική επιλογή για να κλείσει το 2016…

Ο Daniel Blake, 60 ετών, επαγγέλεται ξυλουργός. Ένα έμφραγμα εν ώρα εργασίας δεν του επιτρέπει να επιστρέψει στη δουλειά, κι έτσι ζει λαμβάνοντας ένα επίδομα εργασίας και στήριξης, το οποίο απευθύνεται σε άτομα που αδυνατούν να εργαστούν λόγω ασθένειας. Όταν όμως η περίπτωσή του περάσει από επαναξιολόγηση, ο Daniel κρίνεται έτοιμος να δουλέψει από την εταιρεία που διεκπεραιώνει τις αξιολογήσεις, σε αντίθεση με τα λεγόμενα της ιατρού που τον παρακολουθεί. Έτσι, αναγκάζεται να υποβάλει αίτηση για επίδομα ανεργίας και παράλληλα να ψάχνει για δουλειά, μπαίνοντας σε έναν παράλογο φαύλο κύκλο.

Η Katie είναι μια νεαρή μητέρα δύο παιδιών που, φεύγοντας από ένα καταφύγιο για άστεγους στο Λονδίνο, κατέληξαν στο Newcastle, σε ένα σπίτι χωρίς ρεύμα και θέρμανση. Μία καθυστέρηση στο ραντεβού που είχε στο Κέντρο Εργασιακής Επανένταξης, οδηγεί σε ποινή και παύση του επιδόματος που λαμβάνει. Ο Daniel προσπαθεί όσο μπορεί να τη στηρίξει στην προσπάθειά της να μεγαλώσει μόνη της δύο παιδιά, χωρίς καμία βοήθεια.

Η ταινία αυτή προκάλεσε πολλές συζητήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο, όχι μόνο ανάμεσα στους θεατές, αλλά και στην πολιτική σκηνή της χώρας. Για παράδειγμα, ο πρώην Υπουργός Εργασίας και Συντάξεων, Iain Duncan Smith, έκρινε την ταινία ως «άδικη» καθώς παρουσιάζει τους υπαλλήλους των Κέντρων Εργασιακής Επανένταξης με υπερβολικό τρόπο, ως αδίστακτους και χαιρέκακους ανθρώπους. Βέβαια η θεώρηση αυτή μόνο απλοϊκή μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς είναι σαν να κοιτάζει το δέντρο και να μην βλέπει το δάσος.

Το γεγονός πως τα ζητήματα πρόνοιας πάσχουν είναι αδιαμφισβήτητο και προφανώς η ταινία δεν αποσκοπεί στο να θέσει στο στόχαστρο τους ανθρώπους-υπαλλήλους που εργάζονται σε τέτοιες θέσεις. Το πρόβλημα δεν είναι προσωποκεντρικό, αλλά οργανωσιακό. Όταν οι διαδικασίες αξιολόγησης περνάνε στα χέρια εταιρειών ή διεκπεραιώνονται με τρόπο καθαρά αυτοματοποιημένο και μηχανιστικό, πώς είναι δυνατόν τα αποτελέσματά τους να είναι ορθά; Εύλογα γεννάται το ερώτημα αν όλη αυτή η γραφειοκρατία είναι ηθελημένη και αποσκοπεί στο να αποθαρρύνει τους ανθρώπους και να τους κάνει να παραιτηθούν από την προσπάθεια.

Καλογυρισμένη, με εξαιρετικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς, μπορεί να υπέπεσε σε λίγες σεναριακές ευκολίες σε μια-δυο περιπτώσεις, αλλά σίγουρα αξίζει. Γιατί ενώ φαινομενικά ο πληθυσμός που αφορά είναι περιορισμένος, καλό θα ήταν να τη δουν όλοι όσοι αντιμετωπίζουν το εξωτερικό ως τη γη της Επαγγελίας…

Βαθμολογία: ★★★★★★★★☆☆

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s