Field with Poppies – Vincent van Gogh

Field with Poppies (1888)
Vincent van Gogh, Field with Poppies, 1888, Λάδι σε Καμβά

Άρλ, Μάιος 1888

Στις 19 Φεβρουαρίου του 1888 ο βαν Γκογκ εγκαταλείπει το Παρίσι με κατεύθυνση την Αρλ όπου αποζητούσε «ακόμα περισσότερο χρώμα, ακόμα περισσότερο ήλιο». Πέρα από την αναζήτηση μιας νέας πηγής έμπνευσης, ο Βίνσεντ επιθυμούσε να συμβάλει στη δημιουργία ενός καλλιτεχνικού συνεταιρισμού με στόχο τη στήριξη (οικονομική και ψυχολογική) όλων εκείνων των ζωγράφων που ήταν αποκλεισμένοι από τον επίσημο καλλιτεχνικό κόσμο.

Κατά τη διάρκεια της διαμονής του στην Αρλ, στο Κίτρινο Σπίτι, γεννήθηκαν μερικοί απ’ τους πιο γνωστούς πίνακές του, όπως το υπνοδωμάτιό του (Vincent’s Bedroom in Arles, 1888), ο εξώστης καφενείου (Café Terrace at Night, 1888) καθώς κι η έναστρη νύχτα πάνω απ’ τον Ροδανό ποταμό (Starry Night over the Rhone, 1888) προοίμιο της πασίγνωστης Έναστρης Νύχτας (Starry Night, 1889).

Έργο αναφοράς: BRUG A. (2004), van Gogh, Munich: Prestel

Tête d’ une Prostituée – Vincent van Gogh

Head of a Prostitute (1885)
Vincent van Gogh, Tête d’une Prostituée, 1885, Λάδι σε Καμβά 

Αμβέρσα, Δεκέμβριος 1885

Στο τέλος του 1885, σε ηλικία τριαντατριών ετών, ο βαν Γκογκ μετακομίζει στην Αμβέρσα όπου αποζητά το αστικό τοπίο και τη συντροφιά άλλων καλλιτεχνών. Τον Ιανουάριο του 1886 δίνει εξετάσεις για τη Σχολή Καλών Τεχνών της Αμβέρσας κι η απόρριψή του τον αφήνει ατάραχο. Εμπνευσμένος από τους Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Φρανς Χαλς δημιουργεί μια σειρά από εξαίρετα, ολοζώντανα πορτραίτα που χαρακτηρίζονται απ’ τη γρήγορη τεχνική του καλλιτέχνη. Το αστικό τοπίο γύρω απ’ το λιμάνι κι η πυρετώδης ζωή των λιμενεργατών και των ναυτών του τράβηξαν ιδιαίτερα την προσοχή κι αποτέλεσαν θεματικές των έργων του.

Έργο αναφοράς: BRUG A. (2004), van Gogh, Munich: Prestel

Weaver – Vincent van Gogh

Weaver
Vincent van Gogh, Weaver, 1884, Μολύβι, Νερομπογιά και Μελάνι σε Χαρτί

Nuenen, Δεκέμβριος 1883 – Αύγουστος 1884

Το 1883 η οικονομική κατάσταση του καλλιτέχνη τον αναγκάζει να μετακομίσει πάλι μαζί με τους γονείς του, οι οποίοι απ’ το καλοκαίρι του 1882 ζουν στο Nuenen της Βόρειας Βραβάντης. Για άλλη μια φορά ο βαν Γκογκ εντυπωσιασμένος απ’ την εργατική τάξη αφιερώθηκε στην αναπαράστασή της: εργατικοί υφαντουργοί πάνω απ’ τον αργαλειό, άνθρωπος και μηχανή έχουν γίνει ένα.

Ένας υφαντουργός στέκει σκυμμένος και συγκεντρωμένος, πάνω απ’ τον αργαλειό του, που καλύπτει σχεδόν όλη την εικόνα. Ο βαν Γκογκ έδωσε μεγάλη προσοχή στην ακριβή αναπαράσταση της μηχανής, κάτι δύσκολο, όπως έγραψε στον αδερφό του, «καθώς στα μικρά δωμάτια δεν μπορείς να απομακρυνθείς αρκετά για να ζωγραφίσεις τον αργαλειό».

Μάλλον θεωρούσε πως θα κατάφερνε να πουλήσει αυτό το έργο, καθώς είναι απ’ τις λίγες ενυπόγραφες δουλειές του.

Έργα αναφοράς: BRUG A. (2004), van Gogh, Munich: Prestel, Μουσείο βαν Γκογκ

Bridge and Houses on the Corner of Herengracht-Prinsessegracht – Vincent van Gogh

Bridge and Houses on the Corner of Herengracht-Prinsessegracht
Vincent van Gogh, Bridge and Houses on the corner of Herengracht-Prinsessegraght, 1882, Μολύβι, Μελάνι και Νερομπογιά σε Χαρτί

Χάγη, Μάρτιος 1882

Το μόνο μέλος της οικογένειας βαν Γκογκ που στήριξε την απόφαση του Βίνσεντ να αφιερωθεί στην τέχνη, το 1880, ήταν ο αδερφός του, Τεό. Με τα χρήματα που το έστελνε, ο Βίνσεντ μπορούσε να επιβιώνει και παράλληλα να μελετά και να αντιγράφει τα έργα ζωγράφων που θαύμαζε, όπως ο Ζαν Φρανσουά Μιγέ, καθώς και να εξοικειώνεται με τους κανόνες της αναλογίας και της προοπτικής στη ζωγραφική. Μετά από πολλά ταξίδια στη Χάγη όπου μαθήτευσε στο ατελιέ του Αντόν Μωβ (βασικού εκπρόσωπου της Σχολής της Χάγης) εγκαταστάθηκε μόνιμα στην πόλη τον χειμώνα του 1881. Εκεί δούλεψε κυρίως πάνω σε χαρτί, με θέματα εμπνευσμένα απ’ τη ζωή της εργατικής τάξης.

Έργο αναφοράς: BRUG A. (2004), van Gogh, Munich: Prestel

Les Iris – Vincent van Gogh

Les Iris (1889)
Vincent van Gogh, Les Iris, 1889, Λάδι σε Καμβά

Saint-Rémy-de-Provence, Ιανουάριος 1889

Ένα απ’ τα αγαπημένα θέματα του βαν Γκογκ ήταν τα λουλούδια.

Όσο ζούσε στην Αρλ δημιούργησε μια ολόκληρη σειρά από πίνακες με θέμα τα Ηλιοτρόπια, για να τους δωρίσει στον επίσης ζωγράφο Γκωγκέν, ο οποίος θα ερχόταν για να μείνει μαζί του στο Κίτρινο Σπίτι. Αν και τα ηλιοτρόπια αποτελούν σύμβολο του ολόλαμπρου γαλλικού νότου, παραμένουν μια υπενθύμιση της ανθρώπινης θνησιμότητας.

Το 1889 ο βαν Γκογκ αναγκάστηκε να φύγει απ’ την Αρλ, καθώς οι κάτοικοι της πόλης μάζεψαν υπογραφές και τον ανακήρυξαν «δημόσιο κίνδυνο». Έτσι, ο καλλιτέχνης ταξίδεψε στο Saint-Rémy-de-Provence και εισήχθηκε οικειοθελώς σε ψυχιατρική κλινική. Εκεί, τη θέση των ηλιοτροπίων πήραν οι ίριδες και η παλέτα του γέμισε με σκοτεινούς τόνους, αντικατοπτρίζοντας την ψυχική του κατάσταση.

Ο πίνακας αυτός είναι ένας απ’ τους αγαπημένους μου δια χειρός βαν Γκογκ· τον ζωγράφισε έναν χρόνο πριν αυτοκτονήσει, ενώ έπασχε από επιληπτοειδή ψύχωση. Οι λιγότερο έντονες χρωματικές αντιθέσεις και η επιλογή σχετικά σκοτεινών αποχρώσεων μου θυμίζουν εκείνες τις μέρες που, χωρίς λόγο, νιώθεις ένα σύννεφο μόνιμα πάνω απ’ το κεφάλι σου.

Έργο αναφοράς: BRUG A. (2004), van Gogh, Munich: Prestel