10 αγαπημένες ταινίες για το 2016 (Α’ μέρος)

10. Hrútar (2015) του Grímur Hákonarson [8/10]
9. El Abrazo de la Serpiente (2015) 
του Ciro Guerra [8/10]
8. Les Triplettes de Belleville (2003) του Sylvain Chomet [9/10]
7. Du Rififi chez les hommes (1995) του Jules Dassin [9/10]
6. Crimes and Misdemeanors (1989) του Woody Allen [9/10]

Bonus μια σειρά:

mogwai

Les Revenants (2012)
Η καλύτερη σειρά που είδα φέτος και με ευκολία εντάσσεται στις καλύτερες σειρές που έχω δει ποτέ, γενικά. Εκπληκτική σκηνοθεσία και φωτογραφία, εξαιρετικές ερμηνείες κι ένα απ’ τα πιο καθηλωτικά soundtrack δια χειρός Mogwai.

Advertisements

Crimes and Misdemeanors (1989)

Crimes and Misdemeanors

Δύο ιστορίες εκτυλίσσονται παράλληλα στο Crimes and Misdemeanors, την ταινία με την οποία κλείνει κινηματογραφικά η δεκαετία του ’80 για τον Άλεν:

Ένας πλούσιος οφθαλμίατρος (Martin Landau) έρχεται αντιμέτωπος με τις ευθύνες του, όταν επιθυμεί να διακόψει τη διετή εξωσυζυγική σχέση που διατηρεί με μια αεροσυνοδό (Anjelica Huston), η οποία απειλεί να τα αποκαλύψει όλα στη γυναίκα του και να θέσει την υπόληψή του σε κίνδυνο. Ένας σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ με εκλεπτυσμένο γούστο στην τέχνη (Woody Allen) αναλαμβάνει να γυρίσει ένα αφιέρωμα για τη ζωή του ανυπόφορου κουνιάδου του, που είναι επιτυχημένος τηλεοπτικός παραγωγός και, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ερωτεύεται τη βοηθό παραγωγής (Mia Farrow).

Οι δύο αυτές παράλληλες ιστορίες καταπιάνονται με δύο διαφορετικές θεματικές. Στην πρώτη ιστορία βλέπουμε την πρώτη απόπειρα του σεναριογράφου και σκηνοθέτη να μελετήσει την έννοια του εγκλήματος και, συγκεκριμένα, το κατά πόσο είναι εφικτό κάποιος να μην τιμωρηθεί για μία εγκληματική πράξη. Αν η θεματική αυτή σας φαίνεται κινηματογραφικά γνωστή έχετε απόλυτο δίκιο, καθώς δεκαπέντε χρόνια μετά ο Άλεν αποφάσισε να την προσεγγίσει εκ νέου, δημιουργώντας την τεράστια εμπορική επιτυχία που λέγεται Match Point (2005). Αν, πάλι, σας φαίνεται λογοτεχνικά οικεία έχετε και πάλι δίκιο καθώς πηγή έμπνευσής της αποτελεί το Έγκλημα και Τιμωρία, του Ντοστογιέφσκι.

Στη δεύτερη ιστορία συναντάμε προβληματισμούς που εντοπίζονται στο μεγαλύτερο μέρος της φιλμογραφίας του Άλεν, που αφορούν τις ανθρώπινες σχέσεις και την αναζήτηση του νοήματος της ζωής. Αυτή τη φορά, όμως, ο σκηνοθέτης ως πρωταγωνιστής φροντίζει μόνο για την διακειμενική διάνθηση του έργου (με κινηματογραφικές, λογοτεχνικές και πολιτικές αναφορές). Οι φιλοσοφικές θέσεις του εκφράζονται δια στόματος Martin S. Bergmann (1913-2014), καθηγητή ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

Η δεύτερη αγαπημένη μου ταινία σε σκηνοθεσία Γούντι Άλεν (μετά το Μανχάταν): πνευματώδης όσο έπρεπε και καθόλου βαρετή.

Βαθμολογία: ★★★★★★★★★☆

Hannah and Her Sisters (1986)

Hannah and her sisters

Ανθρωποκεντρικός και ψυχαναλυτικός, ο Γούντι Άλεν διατηρεί επιδέξια την ισορροπία ανάμεσα σε σοβαρό κι αστείο στις ταινίες του. Στο Hannah and Her Sisters πλάθει χαρακτήρες που γνωρίζει καλά και αφηγείται αληθοφανείς ιστορίες, με γεγονότα και προβληματισμούς εμπνευσμένους απ’ την πραγματικότητα.

Συνέχεια