Rebecca (1940)

Rebecca (1940)

Το «Rebecca» ήταν η πρώτη ταινία (απ’ τη λίστα με τις 100) που επέλεξα να δω για φέτος καθώς απολαμβάνω ιδιαίτερα τα έργα του Χίτσκοκ και, πολλά από αυτά, συγκαταλέγονται στα αγαπημένα μου.

Μια νέα, άπειρη κοπέλα (Joan Fontaine) γνωρίζει στο Μόντε Κάρλο έναν πλούσιο χήρο, γόνο αριστοκρατικής οικογένειας, τον Maxim de Winter (Lawrence Olivier). Ερωτεύονται, παντρεύονται με συνοπτικές διαδικασίες και μετακομίζουν στην έπαυλή του. Μόνο που στην έπαυλη, εκτός απ’ το υπηρετικό προσωπικό, κατοικεί ακόμα μέσα από αντικείμενα με το αρχίγραμμα «R» και τις αφηγήσεις της πιστής της υπηρέτριας, η επιβλητική προσωπικότητα της πρώτης κυρίας de Winter, Rebecca.

Ενώ η διαδρομή προς τη λύση του μυστηρίου είναι δεξιοτεχνικά δοσμένη και διάφορα μεμονωμένα στοιχεία (όπως το ότι δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομα της δεύτερης κυρίας de Winter ή δεν βλέπουμε ποτέ τη Rebecca) εντείνουν την αινιγματική ατμόσφαιρα, ο ρυθμός της ταινίας ήταν υπερβολικά αργός. Σίγουρα ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι γυναίκες, είτε υπερβολικά αφελείς είτε αδίστακτες, επηρέασε αρνητικά την κρίση μου, κάτι που αποτυπώνεται και στη βαθμολογία.

Βαθμολογία: ★★★★★★★☆☆☆

Advertisements

Hrútar (2015)

Hrútar (2015)

Hrútur στα ισλανδικά σημαίνει κριάρι αλλά η ταινία, όπως σαφέστατα υποδηλώνει η ελληνική μετάφραση του τίτλου (Δεσμοί Αίματος), με έναυσμα τα πανέμορφα αυτά ζώα μιλάει για κάτι πολύ βαθύτερο. Σε μια απομακρυσμένη κοιλάδα της Ισλανδίας, όπου η κτηνοτροφία αποτελεί το βασικό βιοποριστικό μέσο των κατοίκων, εμφανίζεται ξαφνικά μια μεταδοτική και θανατηφόρα νόσος για την αντιμετώπιση της οποίας απαιτείται να θανατωθούν όλα τα κοπάδια. Στις νέες αυτές συνθήκες καλούνται να επιβιώσουν δύο αδέρφια, που έχουν σχεδόν σαράντα χρόνια να μιλήσουν μεταξύ τους.

Ο Γκρίμουρ Χακόναρσον μας μεταδίδει με απλότητα και σαφήνεια τις σχέσεις που αναπτύσσονται τόσο ανάμεσα στους κατοίκους της κοινότητας, όσο και ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ζώα: ένα ψυχογραφικό δράμα που φωτίζεται σποραδικά από εκλάμψεις μαύρου χιούμορ. Όλα αυτά δοσμένα μέσα από υπέροχη φωτογραφία (βοηθάει άλλωστε η ίδια η Ισλανδία σ’αυτό) και εκπληκτική μουσική.

Βραβείο Un Certain Regard στις Κάννες καθώς και καλύτερης ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος-Θόδωρος Αγγελόπουλος στο 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η ταινία προβάλλεται στις αθηναϊκές αίθουσες και αξίζει (trailer).

Βαθμολογία: ★★★★★★★★☆☆