Εκατό χρόνια μοναξιά & Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας

img_5609

Márquez G.G. (1967), Εκατό Χρόνια Μοναξιά, Αθήνα: Α.Α. Λιβάνη
Márquez G.G. (1985) , Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας, Αθήνα: Α.Α. Λιβάνη
Μετάφραση και των δύο: Κλαίτη Σωτηριάδου Μπαράχας

Πριν από μερικούς μήνες διάβασα για πρώτη φορά δημιούργημα δια χειρός Μάρκες, το «Χρονικόν ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου». Μ’ άρεσε τόσο πολύ, που όταν μου ζήτησε η cocooning cat να προτείνω ένα καλοκαιρινό ανάγνωσμα στους αναγνώστες της, δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά. Μ’ άρεσε τόσο πολύ, που ανυπομονούσα να βρω χρόνο για τα δύο παραπάνω μυθιστορήματα, γιατί ήθελα να τ’ απολαύσω όπως τους αξίζει: σπίτι, ξάπλα, με την αφόρητη αθηναϊκή ζέστη που ώρες-ώρες προσομοιάζει μ’ εκείνη της Κολομβίας, πατρίδας του Μάρκες.

Συνέχεια

Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα

BackCover
(από το οπισθόφυλλο) Σελιδοδείκτης: Fritillaries του Vincent Van Gogh (1887)

Μπουλγκάκοφ Μ. (1966), Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα, Αθήνα: Θεμέλιο
Μετάφραση: Τίνα Καραγεώργη, Γιούρι Γιαννακόπουλος

Ο Σατανάς μαζί με τρεις δαίμονες, μία βρυκόλακα και μία μαύρη ανθρωπόμορφη γάτα, επισκέπτονται τη Μόσχα και σπέρνουν τον πανικό με κύριο αποδέκτη τα μέλη μιας επιφανούς λογοτεχνικής εταιρίας αλλά και, με κάθε ευκαιρία, όλους τους υπόλοιπους κατοίκους της πόλης.

Αυτό που κάνει το μυθιστόρημα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ «Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα» (Мастер и Маргарита) ξεχωριστό, είναι τα πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης που προσφέρει. Μια ματιά σε μερικές από τις πλείστες λογοτεχνικές προσεγγίσεις του έργου φανερώνει πως το μοτίβο γύρω απ’ το οποίο αναλώνονται αφορά την εύρεση των συμβολισμών που κρύβονται πίσω απ’ τις φιγούρες που επιλέχθηκαν από τον συγγραφέα, αναζήτηση κυρίως ιστορική (ως προς την αντιστοίχιση με προσωπικότητες εκ της Σοβιετικής Ρωσίας) και θρησκευτική. Αναμφίβολα το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννάται ένα καλλιτεχνικό έργο είναι καταλυτικής σημασίας για τον δημιουργό του όμως, στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, δεν είναι απαραίτητη η αποκρυπτογράφηση των συμβολισμών για την αναγνώριση της αξίας του.

Η απληστία του ανθρώπινου είδους, η μεγαλομανία όσων φέρουν (δίκαια ή μη) τον τίτλο του καλλιτέχνη-δημιουργού, η παράλογη κυβερνητική γραφειοκρατία που υποθάλπει τη λογοκρισία καθώς και οι πανανθρώπινες έννοιες του καλού και του κακού ή του έρωτα και της δειλίας δεν απαιτούν βαθύτερες κοινωνικοπολιτικές γνώσεις, παρά μόνο τη βιωμένη ανθρώπινη ιδιότητα. Η μόνη, ίσως, προϋπόθεση είναι να υπάρχει εκ μέρους του αναγνώστη προθυμία να βυθιστεί άφοβα σ’ ένα αμάλγαμα φανταστικών και ρεαλιστικών στοιχείων, όπως αρμόζει σε ένα έργο του μαγικού ρεαλισμού.