10 αγαπημένες ταινίες για το 2016 (Β’ μέρος)

5. Nostalgia de la Luz (2010) του Patricio Guzmán [9/10]
4. El Botón de Nácar (2015) του Patricio Guzmán [9/10]
3. Ladri di biciclette (1948) του Vittorio de Sica [9/10]
2. Rope (1948) του Alfred Hitchcock [10/10]
1. The Third Man του Orson Welles [10/10]

Advertisements

Le Mépris (1963)

le-mepris
Poster designed by Yoko Komura

«Το σινεμά υποκαθιστά το βλέμμα μας κι αναπαριστά τον κόσμο των επιθυμιών μας.»
Michel Mourlet

Η Περιφρόνηση είναι μια γαλλο-ιταλική παραγωγή σε σκηνοθεσία του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, με τους Μπριζίτ Μπαρντό και Μισέλ Πικολί.

Συνέχεια

Ωδή στον Χαγιάο Μιγιαζάκι (Α’ Μέρος)

Ο Χαγιάο Μιγιαζάκι είναι ένας απ’ τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες: καμία ταινία του δεν με έχει απογοητεύσει και, αν και αναγνωρίζω το στυλιστικό πλεονέκτημα των κινουμένων σχεδίων (που μειώνει αισθητά τις όποιες σκηνοθετικές ανησυχίες απασχολούν τους συναδέλφους του), βρίσκω το έργο του εξαιρετικά ολοκληρωμένο. Έχοντας ήδη δει αρκετές ταινίες του δυστυχώς θα περάσει ένα εύλογο χρονικό διάστημα μέχρι να τις ξαναδώ και να γράψω κάτι για την καθεμιά ξεχωριστά. Αποφάσισα, λοιπόν, να γράψω αυτό το αφιέρωμα και να πω δυο λόγια για μερικές απ’ τις αγαπημένες μου δημιουργίες δια χειρός Μιγιαζάκι.

Συνέχεια

Ladri di biciclette (1948)

Ladri di biciclette (1948)

1948, λίγο μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένας πατέρας ψάχνει απεγνωσμένα για δουλειά. Την πρώτη μέρα που προσλαμβάνεται ως αφισοκολλητής του κλέβουν το ποδήλατο, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει με απόλυση. Παρέα με τον γιο του θα ψάξουν να το βρουν σ’ όλη τη Ρώμη.

Ως μία απ’ τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες του Ιταλικού Νεορεαλισμού, οι «Κλέφτες Ποδηλάτων» είναι ακριβώς αυτό που ο σκηνοθέτης τους, Βιττόριο ντε Σίκα, ήθελε να είναι: μια ειλικρινής αποτύπωση της μεταπολεμικής εργατικής τάξης. Γυρισμένη αποκλειστικά σε εξωτερικούς χώρους, καθώς καμία εταιρία παραγωγής δεν ήθελε να τη χρηματοδοτήσει, και με πολλούς μη επαγγελματίες ηθοποιούς (όπως ο πιτσιρικάς, που ο ντε Σίκα εντόπισε να παρατηρεί τα γυρίσματα όσο πούλαγε λουλούδια με τον πατέρα του και του πρότεινε να παίξει) η ταινία αυτή ενσαρκώνει πλήρως όλα όσα εξέφραζε ο Ιταλικός Νεορεαλισμός.

Το αδιέξοδο με το οποίο έρχεται αντιμέτωπος ένας άνθρωπος, που αδυνατεί να προσφέρει τα απολύτως απαραίτητα στην οικογένειά του, είναι γιγάντιο. Η φτώχια, όταν αντικατοπτρίζεται στα μάτια ενός παιδιού, τσακίζει κάθε ελπίδα, εντείνει ακόμα περισσότερο το αίσθημα της απόγνωσης και, εν τέλει, βάζει σε κίνδυνο την ίδια την ανθρώπινη ηθική. Η ταινία αυτή δείχνει όλα τα παραπάνω, και πολλά άλλα, με συγκλονιστική ευθύτητα, κι είναι αδιαμφισβήτητα ένα απ’ τα διαμάντια του ιταλικού κινηματογράφου.

Βαθμολογία: ★★★★★★★★★☆